รู้ไหมว่าโมจ๊ะคนนี้เป็นนักเขียน 'v'
เป็นนักเขียนนิยายแนวสาวน้อยของสำนักพิมพ์ Jamsai
เป็นนักเขียนปลายแถว ไม่ดัง แต่เขียนนิยายสนุกมาก
(ทำไมถึงได้หลงตัวเองนัก... 5555)
 
นิยายเล่มแรกที่ตีพิมพ์กับแจ่มใสคือ
 
Evolution Love วิวัฒนาการรักกับวิญญาณตัวแสบ
วางขายเมื่อ 1 สิงหาคม 2552
 
 
แน่น้อนนนน 3 ปีผ่านไปแล้ว มันหมดไปแล้ว >_<
 
มาดูผลงานใหม่กันดีกว่า *O*
Playboy Helper มือขวาวายร้ายจอมทะเล้น
วางขายเมื่อ 1 สิงหาคม 2555
(ไม่ใช่ภาคต่อจากเรื่องแรก)
 
 
แถมภาพประกอบให้ดูเรียกน้ำย่อย *O*
(ตอนนี้เรื่องนี้ยังมีวางขายอยู่ตามร้านหนังสือทั่วไป)
 
  
 
  
 
  
 
 
หรือสั่งซื้อได้ที่
http://www.jamsai.com/product/2288-playboy-helper-มือขวาวายร้ายจอมทะเล้น
(เนื้อเรื่องย่อ เนื้อเรื่องตัวอย่าง ตามลิ้งค์โลด)
 
ปล.ติดตามโมจ๊ะ เดจจุ๊ได้ที่ http://www.facebook.com/mocha.chappe
 
 
_____________________________________
 
บื้องหลังของนักเขียน โมจ๊ะ เดจจุ๊
เปรียบเทียบนิยายสองเรื่อง...
สำหรับ EL. จะเป็นนิยายแนวสดใสคอมเมดี้ ตัวละครเอกเป็นเด็กมัธยมปลาย แฟนตาซีนิดนึงตรงที่มีวิญญาณ
เนื้อเรื่องประมาณว่า นางเอกเป็นคนช่วยคู่หมั้นของพระเอกหลังจากที่ถูกก้อนหินทุบที่หัวจนหมดสติไป แล้วหลังจากนั้นวิญญาณของคู่หมั้นพระเอกก็หลุดออกจากร่าง ซึ่งมีนางเอกคนเดียวที่มองเห็น ทว่า...วิญญาณนั้นกลับเข้าร่างตัวเองไม่ได้เสียด้วย เพราะในร่างกายของเธอดันมีวิญญาณอื่นมาสิงอยู่ O.O 
นิยายเรื่องนี้เขียนเมื่อตอนอยู่ม.3 >_< ถ้าถามด้านเหตุผลว่า
ฉากนี้สร้างขึ้นเพื่อ? ฉากนี้ส่งผลยังไง? ตัวละครตัวนี้มีความสำคัญมากแค่ไหน?
อาจจะทำออกมาไม่ค่อยดีนัก เพราะเขียนแบบไม่ได้วางพล็อตเลย
เขียนไปตามอารมณ์ เขียนด้วยความสนุก ไม่ซีเรียส ไม่กดดัน
ภาษาหรือการบรรยาย...ก็คือของเด็กมอต้น...ไม่เลิศ เลือกใช้ศัพท์ที่เข้ากับสถานการณ์ไม่ค่อยถูกนัก
 
 
3 years later.... ถามว่าหายไปไหนตั้งเกือบสามปี ไม่มีนิยายออกเลย ไม่ได้เขียนเลยเหรอ
คำตอบคือ เปล่า...ก็เขียนอยู่ตลอดสองปี แต่ว่าทำออกมาไม่ดีเท่าที่ควร ก็เลยไม่ผ่านการพิจารณาเสียที
แต่ทุกครั้งที่ไม่ผ่านก็ไม่เคยคิดจะหยุดนะ เก็บทุกคำพูดของ บก. มาพัฒนาตัวเองเสมอ...
แต่นั่นใช่จะไม่มีปัญหาเลย อย่างที่บอกว่าเรื่องแรกเขียนสบายๆ ชิลๆ สนุกกับการเขียน...
แต่หลังๆ มานี่ไม่ใช่ คอมเม้นของ บก. สร้างความกดดันให้ตัวเราเองโดยที่ตัวเราไม่รู้สึกตัว
ทุกครั้งที่บรรยายออกไปจะคิดทบทวนตามไปด้วยเสมอว่า ประโยคนี้ใช้คำพูดแบบนี้ดีแล้วใช่ไหม
เอ...แล้วคาแร็กเตอร์ตัวละครมีอุปนิสัยเหมือนกันทั้งเรื่องไหม ช่วงแรกดูขรึมแต่หลังๆ ดูสดใสไปหรือเปล่า?
สร้างตัวละครตัวนึงขึ้นมา...ให้มันเกิดขึ้นมาเพื่ออะไรดี มีผลกระทบยังไงกับเนื้อเรื่อง ฯลฯ
มีหลายๆอย่างที่กังวลมากขณะที่นั่งเขียนนิยายแต่ละเรื่องในช่วงสอง-สามปีมานี้
ความผ่อนคลาย ความสนุกกับการเขียนเริ่มหายไป...
กว่าจะชุบชีวิตตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้ก็ใช้เวลาพอสมควร =O= 
จริงๆ เรื่อง PH ตอนแรกก็ไม่ผ่านนะ บก. บอกว่าครึ่งเรื่องแรกมาดีแล้ว แต่หลังๆ เริ่มอืด
โมจ๊ะจำได้ว่านิยายเรื่องนี้ยาว 148 หน้าเวิร์ด หลังจากอ่านคอมเม้น บก. แล้ว เก็บได้แค่ 42 หน้าแรก
ที่เหลือ 106 หน้า โมจ๊ะ Delete แล้วเริ่มเขียนใหม่หมด ;)
เปลี่ยนพล็อตครึ่งเรื่องหลังไปคนละทิศกับต้นฉบับแรกเลย
 
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น...คตินี้ใช้ได้จริง
ในที่สุดนิยายของโมจ๊ะก็ผ่านการพิจารณาเสียที
และเรื่อง PH จะมีเนื้อหาค่อนข้างจะดาร์ก แต่ก็ไม่ขนาดเศร้าเรียกน้ำตานะ แต่เอาเป็นว่ามืดมนกว่าเรื่องแรกแล้วกัน ตัวละครเป็นเด็กมหาลัย ปี2 เรื่องนี้มีมิติที่ดีกว่าเรื่องแรก สมจริงกว่าในหลายๆ ด้าน 
และมีเพื่อนที่อ่านทั้งสองเรื่องได้มาบอกกับโมจ๊ะว่า "เขียนดีขึ้นเยอะ"
แน่นอน...ก็ไม่เคยหยุดที่จะพัฒนาตัวเองนี่ ^^
 
สุดท้ายละ...อยากจะบอกกับคนที่ท้อเมื่อต้นฉบับไม่ผ่านการพิจารณาว่า "อย่าลืมส่งต้นฉบับอีกนะ"

Comment

Comment:

Tweet

พออ่านเบื้องหลังของพี่แล้วก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมามากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ big smile

#2 By Kemyok on 2012-10-06 01:31

จะพยามยามไม่ท้อ พี่คือแรงบันดาลใจ 5555 

#1 By Boat :) (103.7.57.18|58.8.219.50) on 2012-09-22 19:28

Code Here.